Blog

Millie & online dating: single maar gelukkig

Single blogster Millie die ene leuke man

Het leek mij een heel goed idee. En ze zou het zelf vast ook wel leuk vinden. Een vriendin van een vriendin koppelen aan een man die ik ken. Beiden in de veertig, allebei fanatiek tennissers en – voor zover ik ze ken – dezelfde levensinstelling. Volgens mij kon zij zoiets wel waarderen. En dus gaf ik haar naam door aan de man. Hij reageerde direct: ‘ze is mijn type niet.’ ‘Wat?? Hoe kun je dat nu zeggen afgaande op een foto?’, vroeg ik. Ja, daar had ik wel een punt. En dus stuurde hij haar een bericht. Dat ik dacht dat ze goed bij elkaar zouden passen. Of ze zin had in een drankje? Helaas kreeg hij nooit antwoord. Via mijn vriendin hoorde ik dat hij haar type niet was. Tot zover mijn koppel actie.

Ik ben er nog steeds verbaasd over. Hoe kun je mensen nu meteen afschrijven op basis van een foto? Ja, ik weet het. Er moet aantrekkingskracht zijn. Mensen vallen op een bepaald type. Maar als je iemand nog nooit ontmoet hebt, niet weet hoe hij is, hoe hij praat, hoe hij doet, dan kun je daar toch helemaal niets over zeggen? Later hoorde ik dat de vrouw in kwestie de man had afgeschreven omdat ‘ie te klein was. ‘1 meter 72. Ik ben 1 meter 74!! riep ze uit. Ik ga echt niet met een dwerg rondlopen. Dat ziet er toch niet uit…’ Al mijn tegenwerpingen sloeg ze in de wind. Het maakte niet uit dat er genoeg koppels waren met veel lengteverschil die dolgelukkig waren. Zij wilde een lange man. Of ik niet een lange man wist?

Zucht. En het dan nog gek vinden dat je in de veertig bent en geen man hebt, schoot het door m’n hoofd. Gemeen, ja. Want, ook ik maak me hier soms schuldig aan. Op Parship bijvoorbeeld. Ik heb weleens een leuke mail van een man gekregen. We mailden wat heen en weer en toen kwam het moment dat de foto’s vrij werden gegeven. Oh neee, riep ik tegen mijn beeldscherm. Het zal vast een heel lieve man zijn, maar deze man is echt niet knap te noemen. Een beetje het type sociaal onhandig, nerd, dat zich niet goed weet te kleden. Nee, dit is niet iemand waar ik mee op date wil. En zo doe ik precies hetzelfde. Ik ben er niet trots op. Maar op deze man zal ik nooit vallen…

Daarentegen, de mannen op Parship, waarvan ik denk, wow, hoeven ook niet perse bij mij te passen omdat ze wel aan mijn wensenlijstje voldoen. Tussen de 30 en de 38 jaar oud, goede bos krullen, best knap, goede baan en, wat leuk, hij houdt ook van tennis! Stuk voor stuk geen garantie voor de liefde. Soms werd ik er een beetje radeloos van. Zoals Charlotte in de serie ‘Sex and the City’ ooit uitriep: ‘I have been dating since I was fitheen. I’m exhausted! Where is he?!’ Ik snap precies hoe ze zich voelde. Want ja: hoeveel dates moet ik nog hebben voordat ik eindelijk eens een man tegenkom waarbij het goed voelt en die bij me past?

single maar gelukkig

Ik heb het onderwerp maar even laten rusten. Heb lekker de aandacht op mezelf gericht en ben leuke dingen gaan doen met vriendinnen. Even niet meer onrustig op de Parship site op profielen klikken. Of de kroeg afspeuren naar leuke mannen. Nee, laat het maar even. Maar, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Als ik op een zaterdagavond word gebeld of ik ook naar de kroeg kom, besluit ik te gaan. Ik heb een top avond. Met mezelf en vrienden en hun vrienden. Uren later fiets ik met een voldaan gevoel naar huis. Nee, ik heb geen idee wie er uiteindelijk goed bij mij zal passen. Maar ik voel het en weet het zeker: er is iemand. En in de tussentijd heb ik het prima naar mijn zin. Alleen.

Millie blogt elke week voor Parship over online daten. Meer lezen? Check haar blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *