Blog

Millie & online dating: Gewoon vrienden

Single ‘Millie’, 31 jaar, blogt de komende weken voor PARSHIP. Elke week beschrijft ze haar ervaringen met daten op het PARSHIP blog.

Het plan was om te bloggen over mijn ervaringen met online daten. Maar voorlopig maak ik offline al genoeg mee! Zo lijk ik namelijk de laatste tijd als een magneet bezette mannen aan te trekken. Met een vriendin, ja. Niet handig, dus. En dat is nog een understatement, het zorgt voor rare situaties.

Het is niet dat ik juist op zoek ben naar mannen die al een relatie hebben. Ik kom ze gewoon toevallig tegen. Mijn buurman, bijvoorbeeld. Leuke man, begin dertig, inclusief leuke vriendin. Als ik hem in de straat tegenkom, maken we altijd een gezellig praatje. Gewoon. Leuk. Meer niet. Hij heeft een vriendin, dus voor mij is het duidelijk dat het puur vriendschappelijk is. Mannen en vrouwen kunnen toch ook alleen vrienden zijn?

Kopje koffie buurvrouw?

Dus toen de buurman vroeg om een keer een kop koffie te gaan drinken, zei ik: leuk! De koffie werd een lunch en onder het genot van een heerlijk broodje kletsen hebben we een super leuk gesprek. Het voelt voor mij een beetje zoals je een nieuwe vriendin leert kennen. Na de lunch duiken we nog even boekenwinkeltje in. Even snuffelen tussen de boeken met een nieuwe vriend. Al met al een geslaagde middag. Gewoon leuk, toch?

We spreken nog een paar keer af voor een drankje en – zoals vrienden dat doen – houden we elkaar op de hoogte via berichtjes. Ik vertel over mijn (niet geslaagde) dates, hij over zijn training voor de marathon. Weer: gewoon gezellig. Wanneer komt het nu, denk je vast. En dat dacht ik helemáál niet. Ik was – naïef als ik ben – er heilig van overtuigd dat dit gewóón een leuke nieuwe vriendschap was. Verder niets aan het handje. Zat ik er even naast.

Ineens die spanning

Want de keer dat we daarna bij hem thuis afspreken, voel ik dat er iets veranderd is. Ik kan er de vinger niet helemaal op leggen, maar er hangt ineens een spanning die er eerder niet was. Ik druk het weg. ´Nee, joh, hij heeft toch een vriendin en dit is gewoon gezellig´, zeg ik tegen mezelf. Maar als ik mijn vakantiefoto´s wil laten zien, stelt hij voor om samen op één stoel achter de computer te gaan zitten. ´Ehm, ok…´ zeg ik. Dat is best raar, eigenlijk. Ik hang helemaal op de uiterste helft van de stoel, om hem maar niet teveel aan te raken. Awkward!

Ik wil zo snel mogelijk van die stoel af. Als dat is gelukt kondig ik aan dat het de hoogste tijd is om naar huis te gaan. Maar ik kom maar niet weg. Steeds snijdt hij een nieuw onderwerp aan: ´heb je dit schilderij al gezien en wat vind je van deze foto?´ Als ik eindelijk buiten sta en met drie zoenen afscheid neem, komt de aap uit de mouw. ´Ga je echt al weg, vraagt hij. Wil je niet nog een massage?´ Ik kan mijn verbazing bijna niet verbergen en wijs zijn aanbod snel af. ´Nee joh, wij zijn toch vrienden? Laten we dat maar niet doen!´

Als ik naar huis loop heb ik moeite om niet keihard te gaan gillen. Maar dat kan niet eens, want dat zou hij nog horen! Meteen bel ik mijn beste vriend. Ik moet dit bizarre verhaal vertellen. Als ik bij hem op de bank plof met een biertje en alles eruit gooi, moet hij keihard lachen. ´Natuurlijk wil hij wat van je. Waarom wil hij anders met je afspreken?´

Met grote ogen kijk ik hem aan. ´Hij heeft toch een vriendin!´ roep ik uit. ´Ja, maar het blijft een man, legt mijn vriend uit. Hij probeert het gewoon. Als je ja had gezegd had je nu bij hem in bed gelegen´. Ik neem een slokje van mijn bier. En kijk dan mijn beste vriend aan. Een man. Met een vriendin. Die vaak met mij afspreekt. ´Als jij het maar uit je hoofd laat´, zeg ik tegen hem. Wij zijn gewoon vrienden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *