Blog

Ervaring van PARSHIP-lid Suzan: Afstand, waar ligt de grens?

Ervaring van SuzanRegelmatig krijg ik mail van Parship met geschikte matches en leuke voorstellen. Vooral de passende matches die qua score hoog aansluiten, trekken mijn belangstelling. Toch kijk ik ook elke keer met een schuin oog naar de afstand die deze ideale match bij mij vandaan zit. Of woont. Want zoals eerder aangegeven, waar ligt de grens en hoe ver wil je gaan om misschien wel de perfecte partner te treffen?

Tegenwoordig heeft bijna iedereen een rijbewijs. We krijgen dat, net als het lopen, zwemmen en fietsen, mee met onze opvoeding. Het ´hoort´ erbij, hoor ik veel van mijn vrienden-met-kinderen zeggen. Zo zie ik het zelf ook. Ook ik kreeg, dan wel onder bepaalde voorwaarden, mijn rijbewijs van mijn ouders. En mijn kinderen gaan dat onder min of meer dezelfde voorwaarden ook van mij krijgen. Ik heb ze tenslotte ook leren lopen en leren fietsen. Met al het water om ons heen, hoort leren zwemmen ook daarbij. En autorijden dus ook in mijn optiek.

Maar dan hebben we het opeens over een nieuwe relatie. Iemand met wie je graag je leven wilt delen, die je het liefst zo vaak mogelijk om je heen hebt als je helemaal waanzinnig verliefd op elkaar bent.

Wat je ver haalt is lekker, dat geloof ik absoluut! Maar in hoeverre is het haalbaar om dat lekkere dan met enige regelmaat van zo ver weg te halen?
En hoe ver is ver weg dan eigenlijk?

Een paar weken terug kreeg ik een ijsbreker van Roel-Ruben uit Zeeland. Ik beantwoordde de ijsbreker en we hadden nergens een overeenkomst waarop ik reageerde dat er ongetwijfeld genoeg gespreksstof zou zijn, maar dat de afstand voor mij toch echt te ver was. Jammer maar helaas.

Tot vorige week. Toen kreeg ik opeens weer een berichtje van hem, of ik zin had om iets af te spreken.
Tja toch weer twijfel, zijn foto was namelijk wel waanzinnig leuk, wat een lekker ding! En dus probeerde ik een correspondentie op gang te krijgen om elkaar dan eerst iets beter te leren kennen. Dat lukte helaas niet, hij wilde gewoon graag voor mij koken en op die manier kennis maken.

Uiteindelijk ben ik afgehaakt, wat mij wel heel erg speet overigens. Ik zie het niet zitten om meer dan 200 km te rijden voor een etentje. Want wat daarna? Ook geen wijntje bij het eten, omdat ik nog naar huis moet – dezelfde 200 km weer terug laat op de avond. Blijven slapen? Dat zie ik niet zitten op een eerste date. Maar hoe ver dan wel, hoe dichtbij wil ik afspreken?

Ik loop in gedachten op de feiten vooruit, vrouwenkwaaltje misschien? Maar als het wel wat wordt? Het liefst zie ik die grote liefde dan ook af en toe door de week en toch wel graag 3 van de 4 weekenden. En misschien ook eens onverwachts en impulsief, gewoon omdat je even zin hebt om een kus te brengen.
Is liefde echt grenzeloos of zitten er grenzen aan de afstand?

Tot de volgende!
Suuz

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *